In gesprek met… Romy Spee

Waarom dacht deze docent dat dit vakgebied bij jou zou passen?

“Hij dacht dat er in dit vak veel samenkomt wat ik heel leuk vind. Je hebt oog voor de hele patiënt, voor de mens. Lichamelijke en mentale klachten komen samen met sociale en ethische vraagstukken. En dat vind ik inderdaad erg interessant. Deze docent had dus helemaal gelijk.”

Had je vooraf bepaalde vooroordelen of verwachtingen?

“Ik wist eigenlijk niet goed wat ik kon verwachten. Ook kende ik het belang en de diepgang van het vak niet, maar dat beeld is inmiddels helemaal bijgesteld. Ik dacht dat het misschien een wat traag vak zou zijn. En ja, als je het vergelijkt met de spoedeisende hulp of acute zorg, gaat het langzamer. Maar dat is ook nodig, omdat je andere zorg biedt. Het is vaak belangrijk om echt de diepte in te gaan. Als coassistent kan dat misschien minder spannend of uitdagend voelen. Maar zodra je zelf de verantwoordelijkheid draagt en te maken krijgt met complexe ethische kwesties of bijzondere syndromen, zie je hoe uitdagend het vak is. Juist door die vertraging kom je de meest bijzondere dingen tegen die bijna niemand anders in de samenleving ziet.”

Hoe zorg jij als arts goed voor jezelf?

“Als arts ben je voortdurend bezig met de zorg voor een ander en met de vraag wat je voor iemand kunt betekenen. Dat kun je volgens mij het beste als je zelf lekker in je vel zit en voldoende energie hebt. Op mijn werk kijk ik daarom bewust naar waar ik energie van krijg. Voor mij is dat de ruimte om contact te hebben met de patiënt en de familie. Daarnaast zoek ik ontspanning: naar buiten gaan, wandelen en leuke dingen doen met vrienden. Ik houd ook erg van uit eten gaan.”

Wat geeft jou echt voldoening in je werk?

“Het geeft me voldoening als ik er echt voor iemand kan zijn. Bijvoorbeeld wanneer iemand tegen me zegt: ‘Je hebt echt de tijd en ruimte voor mij genomen. Door jou voel ik me gehoord en voel ik me beter. Nu kan ik weer verder.’ Het gaat erom dat je de mens achter de ziekte ziet, en niet alleen de ziekte, de diagnose of de klacht van dat moment.”

Is je gevoel van zingeving als arts door de jaren heen veranderd?

“Ja. Tijdens mijn opleiding zat dat voor mij veel meer in direct iets kunnen betekenen voor de patiënt, bijvoorbeeld met een operatie of een kleine ingreep. Voor sommige mensen blijft dat heel leuk, en dat is ook goed. We zijn allemaal anders en vinden andere dingen belangrijk. Ik merk dat mijn gevoel van zingeving nu veel meer zit in het aangaan van een traject met iemand en het opbouwen van vertrouwen. Soms loop je samen hard tegen een muur op, maar kom je er uiteindelijk toch uit. Dat investeren geeft mij nu echt voldoening.”

Heb je weleens een mooi compliment gekregen of iets bijzonders meegemaakt dat je als arts altijd zal bijblijven?

“Een van de mooiste complimenten kreeg ik van een cliënt die nooit naar de arts wilde. Toen hij voor de tweede keer bij mij kwam, vroeg ik aan het einde of hij nog vragen had. Hij zei: ‘Dokter, wil je verkering met mij?’ Ik legde vriendelijk uit dat ik thuis al een vriend heb. Hij reageerde: ‘O, een vriend? Dus je bent niet getrouwd?’ Vervolgens vroeg hij of ik dan met hem wilde trouwen.”

Bekijk hier het hele interview met Romy: